Even op non-actief
7.1.25
Vandaag zag ik het trieste bericht dat Chanel Lodik stopt met posten op sociale media. Lodik heeft zich de afgelopen jaren – op talloze manieren – ingezet om racisme en discriminatie te bestrijden. Wie haar al langer volgt heeft kunnen zien hoe ze, soms op zeer persoonlijke wijze, haar volgers heeft geprobeerd bij te scholen in de werking van (al dan niet bewuste) vooroordelen. Voor het zo zichtbaar zijn van een Zwarte vrouw die bovendien haar vinger op de pijnlijke plekken durfde te drukken, kreeg ze geregeld haat over zich heen. Dat ze haar kinderen en het dorp waar ze woont online afschermt, zegt voldoende over de – naar nu blijkt reële – angst die ze had voor haar veiligheid. Wie zich uitspreekt tegen (systemisch) onrecht kan in Nederland bakken met stront over zich heen verwachten, Zwarte vrouwen een veelvoud daarvan.
Ik vind het enorm spijtig dat Lodik stopt en tegelijkertijd begrijp ik het volkomen. Haar veiligheid en de veiligheid van haar gezin zijn belangrijker dan haar aanwezigheid op Insta. En toch doet het ook pijn, omdat ik om me heen zie hoe steeds meer mensen besluiten het roer om te gooien en zich steeds minder uitspreken. Soms vanwege bedreigingen, maar ook omdat het activistische bestaan mentaal ontzettend zwaar is. Misschien maak ik me er in zekere zin ook schuldig aan. Het ontbreekt me bijvoorbeeld vaak aan de energie om in gesprekken anderen te weerspreken, terwijl ik er vroeger juist met een gestrekt been in ging. Tegenwoordig loop ik liever weg en behoed ik mezelf van het geconfronteerd worden met racistische of seksistische bagger.
Dag in dag uit bezig zijn met wat beter kan, beter moet in onze samenleving, en daar op allerlei manieren bij tegengewerkt worden, gaat je niet in de koude kleren zitten. Terwijl activisten de A12 blokkeren, schreeuwen om een vrij Gaza (of toch op z’n minst een staakt-het-vuren, of op z’n minst geen medeplichtigheid van onze overheid aan de slachtpartij in Gaza), smeken om betaalbare woningen, zien hoe alles in de supermarkt duurder wordt en hun best doen om niet te stikken in stikstof, hebben wij de meest extreemrechtse regering in de geschiedenis van Nederland cadeau gekregen. Jarenlang zijn we bang gemaakt voor het spook van de linkse meerderheid. Welnu, dat spook blijkt inderdaad een spook, een verzinsel, een sprookje, want een linkse of progressieve meerderheid bestaat niet. En we zijn niet de enige. Extreemrechts krijgt vandaag de dag – op het fascistische af – over heel de wereld steeds meer de ruimte.
Nog even en Donald Trump wordt in de Verenigde Staten geïnaugureerd. De inkomende president heeft al aangekondigd dat hij Gaza zal slopen. Canada heeft nog geen antwoord weten te formuleren op de aangekondigde plannen van El Presidente om de verwachte invoerheffingen te vergroten en daarmee de Canadese economie te slopen. Of nu ja, het antwoord dat premier Trudeau heeft is afstappen. Handig, maakt hij gelijk ruim baan voor Trump die weigert te ontkennen dat als hij straks weer president is, Amerika Groenland (en het Panamakanaal) zal annexeren. En dan hebben we natuurlijk nog de Grote Gulle Gever, Elon Musk die zijn politieke invloed wereldwijd lijkt te bestendigen door partijen en politici te kopen en straks in het kabinet van Trump zit. Hun gedeelde haat voor trans mannen en trans vrouwen, voor vrouwenrechten überhaupt en hun racisme hebben ze vast gemeen.
Misschien ben ik zwartgallig, maar de toekomst ziet er niet bepaald rooskleurig uit. Ik hoop dat zij die nu even pas op de plaats maken, tijd en ruimte nemen om op te laden en te herstrategiseren. Lord knows we gaat hen nodig hebben.