hasnaNY

Álles staat weer op losse schroeven

Het is de ochtend na de Amerikaanse verkiezingsnacht en ik zit in een koffietent op Manhattan, op slechts twee straten van waar afgelopen nacht Hillary Clinton geschiedenis had kunnen schrijven.

Ik had me ’s middags al braaf in de rij opgesteld om samen met duizenden anderen in het glazen Javits Centre te vieren dat na een zwarte Amerikaan nu ook een vrouw president zou zijn van de Verenigde Staten. Dag glazen plafond, hallo toekomst!

Om me heen stonden vooral jonge, welbespraakte, hoogopgeleide vrouwen. Ze spraken onderling bevlogen over wat de verkiezingsstrijd met hen had gedaan. Hoe het seksisme, maar ook het racisme van Donald Trump, een open zenuw bloot had gelegd. Ze hadden met het thuisfront discussies gevoerd over het gevaar van Trump. Eén van de jongedames vreesde zelfs onterfd te worden omdat ze in tegenstelling tot haar vader Clinton steunt. Er werden witte lintjes uitgedeeld als herinnering aan de suffragettes, die stemrecht voor vrouwen wisten af te dwingen in 1920. Er werd zo gezegd nog net geen Kumbaya gezongen.

De bubbel die New York heet is overwegend pro-Hillary. Met alleen Clinton-supporters om je heen is het makkelijk je te verliezen in het idee dat zij daadwerkelijk een kans maakte om te winnen. Toch kon ik het Brexit-scenario niet loslaten. Want wat als de witte, boze man – en daar hebben ze er veel van hier – massaal zou gaan stemmen? Dat stemmetje in mijn hoofd, dat ik zo hard probeerde te negeren, kreeg gelijk. De conclusie is hard en pijnlijk. Alle vooruitgang die we dachten geboekt te hebben – of het nu het homohuwelijk is, of het recht op abortus – álles staat weer op losse schroeven.

En de reden daarvoor is bizar: witte mannen haten vrouwen. Ze haten afro-Amerikanen, ze haten niet-hetero’s en ze haten moslims. De retoriek waarmee Trump zijn electoraat – bestaande uit voornamelijk witte mannen – heeft weten te verzamelen draaide om anti-immigratie, anti-islam, anti-homorechten en anti-vrouwenrechten. De optelsom is zo gemaakt. Uit angst voor een veranderende wereld, waarin de vanzelfsprekendheid van de privileges die de witte man door de eeuwen heen heeft gehad op losse schroeven staat, heeft Amerika gekozen voor een onervaren, egocentrische, megalomane gek.

Foto: Hasna El Maroudi
Foto: Hasna El Maroudi

Hillary Clinton was, met een staat van dienst waar je u tegen zegt, simpelweg de betere kandidaat. Als zij tegenover Trump al niet kan winnen, dan zegt dat ontzettend veel over de weg die vrouwen in de Verenigde Staten nog hebben te gaan. Daarentegen, om op een “positieve noot” te eindigen: Hillary Rodham Clinton deed in ieder geval mee aan de race. It is better to have raced and lost than to not have raced at all. Daar kunnen we in Nederland, in aanloop naar de verkiezingen in maart, nog veel van leren. Met onze twee vrouwelijke lijsttrekkers, van bovendien marginale partijen, lijken we nog eeuwen verwijderd van zelfs een potentiële vrouwelijke premier.

Dit artikel verscheen eerder op Opzij