GRM_1

Groene metropool met een dorps karakter

‘Amsterdammers verhuizen massaal naar Rotterdam’; kopte de Amsterdamse nieuwszender AT5 onlangs. De woningen in Rotterdam zijn aanzienlijk goedkoper, maar dat is niet de enige reden dat Rotterdam zo populair is.

Zeker wanneer je Rotterdam vergelijkt met de hoofdstad, valt op dat men hier vriendelijker in omgang is. Dorps mag ik het eigenlijk niet noemen, daar is Rotterdam een te grote wereldstad voor. Toch lijkt deze groene metropool soms een dorps karakter te hebben. Naar mijn idee is dat te danken aan de bewegingsvrijheid die je in Rotterdam volop hebt. Hoe groot de metropool ook is, er is mede dankzij de opzet van de stad (thank you stadsplanning!), nog steeds volop ademruimte en daarmee ook genoeg ruimte om elkaar echt te kunnen zíen.

Een verdwaalde toerist wordt in Rotterdam niet met de nek aangekeken, maar wordt netjes de weg gewezen. Sterker nog; de gemiddelde Rotterdammer is zo trots op zijn stad dat hij met alle plezier in zijn steenkolen Engels uit zal leggen waar je alle bezienswaardigheden kunt vinden. Wie geluk heeft krijgt er nog een alternatieve route gratis en voor niets bij. In Rotterdam word je niet omver gelopen door hordes mensen, hoef je op de fiets niet te slalommen voor je veiligheid en zijn toeristen bovendien niet opzoek naar de dichtstbijzijnde coffeeshop, maar naar de Markthal, de Erasmusbrug of de culturele Witte de Withstraat. Rotterdam bezoek je voor culturele verheffing, daar waar men Amsterdam bezoekt om te zuipen en een weekend eens even lekker helemaal naar de klote te gaan. Al dan niet in de ellenlange rij voor het Van Gogh Museum.

Het Rotterdam uit mijn jeugd is rauw, grillig en als ik eerlijk ben ook ietwat deprimerend en naar binnen gekeerd. De gebouwen die tijdens de wederopbouw zijn ontwikkeld, geven de stad een ander karakter dan de grachten aan Amsterdam of Delft. Het romantische van het knusse Delft zul je in Rotterdam niet snel vinden. Het karakteristieke van Rotterdam is dat men na het bombardement van 14 mei 1940 niet heeft geprobeerd wat verloren is gegaan te vervangen, maar dat de ruimte is genomen om te experimenteren en een compleet nieuw stadsgezicht te ontwikkelen. Soms pakte dat wat minder succesvol uit, maar de afgelopen jaren is Rotterdam mede vanwege de architectonische hoogstandjes niet meer weg te denken uit de internationale deze-stad-móet-je-bezoeken-lijstjes.

Mijn man en ik werken beiden in Amsterdam. Ik zal er niet omheen draaien: de verleiding om daarom ook maar te verhuizen naar de hoofdstad, om te wonen waar we werken, is groot. Het zou uren in reistijd per week schelen. Tijd die we met elkaar en met onze dochter zouden kunnen doorbrengen. We hebben zelfs woningen aan de rand van Amsterdam bezocht, met uitzicht op het Noord-Hollandse landschap, met het idee op die manier de openheid en ruimte te kunnen creëren die je in Rotterdam overal voelt. Het mocht echter niet baten. Dat Noord-Hollandse landschap is bijkans nog meer deprimerend dan Rotterdam op een herfstachtige dag in de jaren 70. Dan blijven wij liever zitten waar we zitten, in onze groene metropool, met dat ietwat dorpse karakter.

Dit artikel verscheen eerder op Hof van Delfland

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *