ik

Vaarwel jeugd, op naar de toekomst

En toen was ik ineens dertig. Waar de tijd is gebleven is compleet onduidelijk, maar ergens tussen dat zoveelste feestje, de zoveelste studie en het zoveelste reisje tikte de klok kennelijk toch gewoon door. Mijn ouders waarschuwden me er vroeger al voor: ‘Voor je het weet ben je oud, dus kind, geniet nu het nog kan’, zei mijn moeder dan. ‘Er komt een dag dat je slechts met je ogen knippert en zoef, je jeugd is voorbij.’

Als student gebruikte ik ‘later’ dan ook als excuus om toch vooral langer in bed te kunnen blijven stinken. Mijn kussen was mijn beste vriend. ‘Later’ zal van mij worden verwacht dat ik netjes op tijd inklok op mijn werk, dan kan ik het er nu inderdaad maar beter van nemen.

Later, als ik ouder zou zijn, zou ik vanzelf wel verantwoordelijk worden. Later, als ik ouder zou zijn, zou ik vanzelf mijn rekeningen voortaan op tijd gaan betalen. Later, als ik wat jaartjes rijper zou zijn, zou ik voortaan al mijn deadlines halen.

En toen knipperde ik met mijn ogen, en was het ineens later.

Zo’n beetje iedereen haat het; ouder worden. Decennia wordt ons al door media verteld dat het vreselijk is. Ouder worden gaat namelijk, zo is me dus jarenlang ingeprent, gepaard met duizend ongemakken. Van de door mij zo gevreesde verantwoordelijkheden, tot het lelijker worden. Wie ouder wordt krijgt namelijk rimpels en kippenvleugeltjes. Wie jong is, is vrij en zit strak in zijn vel. Wie oud is, gaat in al zijn lelijkheid gebukt onder het juk van het ‘moeten’.

In reclames wordt ons verteld hoe we de symptomatische tekenen van het ouder worden, de rimpels, met crèmepjes kunnen vervagen. Hoe we onze grijze lokken zo kunnen uitwissen, dat we er nog beter uitzien dan onze jongere versie.

En toen knipperde ik met mijn ogen, en was het ineens later, maar viel het allemaal alleszins mee.

Want wat niemand je vertelt is dat die grijze lokken en diepe rimpels de tekenen zijn van onze door de jaren vergaarde wijsheid en ervaringen, die het leven een stuk aangenamer en makkelijker maken. Ervaringen die mij inmiddels hebben geleerd dat het op tijd betalen van rekeningen voor minder kopzorgen zorgt. Dat het halen van deadlines een bepaalde euforie met zich meebrengt. En dat al die verantwoordelijkheden zich uiteindelijk uitbetalen in zekerheden, zij het sociaal of financieel.

Terugkijkend had ik dan ook in plaats van het waarschuwende ‘geniet, nu het nog kan’, veel liever te horen gekregen dat het leven uiteindelijk alleen maar makkelijker wordt. Je leert vanzelf, gaandeweg, wie je vrienden zijn, wat voor jou de zin van het leven is, waar je gelukkig van wordt, waar je heen wil in het leven en met wie. Veel liever dan het dreigende ‘vanaf dertig gaat alles downhill’, vier ik met vreugde het ouder worden en neem ik met plezier afscheid van mijn jeugd. Ik kijk er met plezier op terug, maar kijk met nog meer genoegen uit naar de dagen die nog komen gaan.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *