postNL300

Ode aan mijn pakketbezorger

Lieve pakketbezorger, Wat stond je blij te glunderen toen op ons raam groot prijkte ‘Een meisje, jeeeeej!’ De maanden voorafgaand aan de geboorte van onze dochter had je steeds meer pakketjes bij ons bezorgd. Alles, van kleertjes, tot wiegje, van wipstoel tot de vele lieve cadeautjes, ging eerst door jouw handen. Naar mate mijn buik groeide, groeide ook het aantal pakketjes dat ik van je aannam: ik zat toch steeds vaker thuis, en kon dus prima als dumppunt voor de rest van de straat dienen. ‘Wij gaan toch nergens heen’, grapte ik als buurman van 13a weer nieuwe schoenen had besteld. En jij kon weer opgelucht ademhalen want dit scheelde je weer een ronde. Of liever: keiharde knaken.

Want hoe hard jij ook werkt – en dat doe je, ik zie je vaak genoeg van deur naar deur rennen, overal aanbellend in de hoop dat íemand tijdens kantoortijden thuis is – de beloning voor het werk dat je doet is zo schamel, de regels waar jij je aan moet houden zo streng, dat je het als ‘gewone burger’ gewoonweg niet zou geloven als het je verteld wordt.

Ik heb geen idee waar je de tijd vandaan haalt om te vragen hoe het met ons gaat. Waar je de ruimte vandaan haalt om te onthouden dat mijn kleine meid nu vier maanden oud is. Dat je zelfs in de supermarkt blij grapt met de medewerkers en al lachend een high five uitwisselt met onze buurjongen. Tijd is nu eenmaal geld en in jouw geval is tijd heel weinig geld, en daarmee extra kostbaar.

Zo moeten jullie de jas die jullie – verplicht – dragen zelf betalen. Tachtig euro om reclame te maken voor PostNL. Alsjeblieft, dankjewel. En dan heb je nog geen cent verdiend. De bus waarmee jullie de pakketjes bezorgen moeten jullie eveneens zelf aanschaffen of leasen. Maar dit mag niet zomaar iedere bus zijn; PostNL eist van jullie dat het een bepaald type bus is met een bepaald type inrichting. En dan heb je nog geen cent verdiend. En de brandstof om de wagen aan de praat te krijgen? ‘Die betaal je zelf maar’, zegt de hoge baas. Al met al geen sinecure. Daar moet een leuke vergoeding tegenover staan, zou je denken, maar niets is minder waar: de vergoeding voor het bezorgen van een pakketje verschilt per wijk, maar komt neer op circa 1,25 per stop. Mits de ontvanger de deur opendoet, anders kun je fluiten naar je centen. Dan heb je dus nog geen cent verdiend.

Maandag bieden pakketbezorgers de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid een petitie aan waarin ze vragen om regulering van de pakketmarkt. PostNL gedraagt zich, met dank aan de privatisering van die markt, namelijk als een dictator en lapt alle afspraken aan zijn laars. Zo werd twee jaar geleden een bodemtarief van 1000 euro per week afgesproken, maar er heerst veel werkloosheid, dus lapt PostNL die afspraak aan zijn laars. Werknemers blijven toch wel werken; weinig geld is immers beter dan geen geld. En die bus moet afbetaald.

cc-foto: Franklin Heijnen

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *