trouwtaart

Huwelijksbootje

trouwOnlangs stapte ik in het huwelijksbootje. Alle clichés die gelden voor de Grote Liefde gaan voor mijn man op: hij is de liefste en meest inspirerende man die ik ooit heb ontmoet. En de mooiste, op acteur Joachim Phoenix na, op wie ik heimelijk verliefd ben. Tijdens onze eerste ontmoeting kletsten we in onze eigen bubbel, afgezonderd van de wereld, uren aaneen. Over waar het leven ons al had gebracht en waar we van droomden heen te gaan.

Hij werd mijn allerbeste vriend. Al snel wist ik: dit is ‘m. Met hem wil ik behalve zwoele zomeravonden, lange diners met filosofische discussies en stille blikken, nog veel meer delen. Hem wil ik sms’jes sturen met de vraag of hij de katten niet vergeet eten te geven en wie er kookt vanavond; hij of ik? De onbenullige, knullige dingen van het leven krijgen betekenis, wanneer ik ze met hem deel.

Op een festival op Vlieland ging hij uiteindelijk op zijn knie. Huilend zei ik ja. Tranen vloeiden, van vreugde, maar ook omdat ik de bui al zag hangen. Er was nog een obstakel te overwinnen, vreesde ik. Hij is namelijk een Nederlander van het soort groene ogen, blonde lokken en ik ben een Marokkaanse.

Als puber had ik van een afstandje gekeken naar de ruzies en gebroken gezinnen van kennissen wier dochters waren weggelopen omdat ze niet mochten trouwen met de man van hun eigen keuze. Zo’n meid werd aan de schandpaal genageld en uitgemaakt voor hoer. Al gauw had ik met mezelf afgesproken: wat er ook gebeurt, ik trouw later met een Marokkaan.

Dat was vijftien jaar geleden. In de tussentijd is gelukkig een hoop veranderd. Mijn ouders sprongen geen gat in de lucht toen ik vertelde dat ook hun jongste dochter niet voor een Marokkaanse Nederlander heeft gekozen – mijn zus huwde eerder al een Australiër en emigreerde naar de andere kant van de wereld – maar zonder te veel gedoe respecteerden ze al snel mijn keuze. Ook zij begrijpen dat het hart nu eenmaal kleurenblind is.

Waar mijn man en ik echter niet bij hadden stilgestaan, is dat het ook voor de zo liberale en vrijdenkende doorsnee Nederlander toch een beetje gek is dat hij voor mij heeft gekozen. Hoe kan dat nou werken, een Marokkaan en een Nederlander? “Draagt ze een hoofddoek?” wil men weten, want Marokkaan plus vrouw staat kennelijk gelijk aan hoofddoek. “Steunt ze de terroristenorganisatie IS?” vroeg een ander al ‘grappend’, want hij had een handjevol IS-aanhangers op het journaal gezien. “Is hij nu ook moslim?”, vragen ze zich allemaal af.

In het stereotype-denken vergeet men al gauw dat, ondanks dat hij een blonde, blanke man is en ik een kleurtje heb, we van elkaar houden omdat we – als mens – zo goed bij elkaar passen. Waar we vandaan komen doet er niet toe, het enige dat telt is wíe we zijn en waar we samen heengaan.

Dit artikel verscheen op 12 augustus 2014 in dagblad Trouw

Foto: Zahra Reijs

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *