2460557365_52afde6b25_n

Bolognese chips, hardlopen en zweten

2460557365_52afde6b25_nOver twee weken ren ik, als alles goed gaat, de halve marathon in Amsterdam. In aanloop daarnaartoe volg ik voor het eerst in mijn hardloopcarrière een echt en gevarieerd hardloopschema. In plaats van een door mezelf opgesteld frutseltje met ‘deze week meer kilometers dan vorige week’, of ‘vandaag harder dan gisteren’. Zo’n schema volgen is lastig, omdat het niet altijd naadloos aansluit bij je werkschema of wat je verder nog van plan was in de kroeg, maar na één week kan ik met overtuiging zeggen: het is echt de moeite waard.

Bij een hardloopschema hoort eigenlijk ook een gezond dieet. Daarom ontbijt ik iedere ochtend met havermoutpap, boordevol koolhydraten en vezels. Ik prak er een banaan doorheen en gebruik soja melk in plaats van koemelk, waardoor het meer een lekker zoet toetje is dan een ontbijt. Verder smul ik van granaatappels, grapefruits, zoete appels en allerlei soorten noten. Maar wanneer ik een lange afstand heb gelopen, ontzeg ik mezelf dat lekkere taartje of die donut niet. Of zoals donderdagavond; die zak bolognese chips.

Nu is van alle soorten chips bolognese mijn minst favoriete, maar na een gesprek vorige week over hoe de chips aan zijn naam is gekomen, kon ik het maar niet loslaten. Bolognese chips smaakt niet naar tomaten, niet naar gehakt, niet naar knoflook, ergo: niet naar de bolognesesaus zoals ik die ken, noch naar de authentieke ragù bolognese. Dit terwijl joppie chips redelijk dichtbij joppiesaus komt (geloof me, ik heb beiden één keer op en kan het je niet aanraden.  Echt: doe het niet! De herinnering aan de smaak alleen is al pijnlijk).

Hoewel ik bolognese chips dus niet super lekker vind, toog ik donderdag toch naar de Albert Heijn voor een zak. Ik had een aantal afleveringen van mijn “nieuwe” serie gedownload, Chinese thee in huis en een zak chips; de perfecte combinatie voor een flink potje comakijken. Om half twee ’s nachts sleurde ik mezelf uiteindelijk van de bank naar mijn bed. Het had even geduurd, maar de zak chips was zo goed als op. In bed dacht ik nog even na over de conclusie.

Mijn analyse: de chips is iets dikker en zachter dan paprika chips. Als ik de smaak zou moeten definiëren, zou ‘kruidig’ een treffende omschrijving zijn. Hoewel de chips niet direct naar bolognese smaakt, denk ik wel te hebben achterhaald waarom Smiths (of Lays) deze chips zo noemt. Het smaakt namelijk naar een pakje Honig bolognesesaus kruidenpakje. Dat zichzelf dus eigenlijk ook geen bolognese zou mogen noemen. Minus het zoute.

Vrijdagochtend werd ik wakker met een dikke buik-gevoel. Alsof ik de nacht ervoor kilo’s aardappelen had gegeten. Wat wel een beetje zo was natuurlijk. Samen met mijn nieuwe hardloopbuddy zou ik vijf kilometer gaan lopen. In plaats van te fiets, besloot ik een lange sprint naar haar toe te trekken. Dan zou ik vast 100 van die triljoen calorieën van de chips eraf kunnen werken. Hijgend, met een rood aangelopen gezicht en doorweekt van het zweet stond ik voor haar deur. ‘Sorry, ik ruik een beetje naar bolognese chips’, stamelde ik toen ze haar voordeur opentrok. ‘Ik heb gisteren bijna een hele zak op, en dat zweet ik er nu uit.’ ‘Ja, je ruikt een beetje kruidig’, antwoordde ze. De Grote Waar-Smaakt-Bolognese-Chips-Naar-Test hoeft zij dan ook gelijk niet meer te doen. Ze heeft een half uur naast me moeten lopen. Was mijn test uiteindelijk dus nog ergens goed voor.

Photo: William Partridge

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *