hasna

Made it to the finish!

hasna Zondag was het eindelijk zover. Ik had er lang genoeg voor getraind en tot twee keer toe 16,1 kilometer gelopen. Het enige dat ik nu nog hoefde te doen was herhalen waar ik voor had getraind.

Toch werd ik ’s ochtends wakker met een zwaar gevoel in mijn maag. Wat als het me ineens niet zou lukken? Na mijn laatste runs had ik zo’n ontzettende last van mijn onderrug gekregen, wat als het er nu weer in zou schieten? Bovendien voelde ik toch echt een verkoudheid opkomen. Als kers op de taart had ik ook nog eens bezoek van de maandelijkse rode duivel, met alle bijbehorende vormen van buikkramp. O, o, o, als dit maar goed zou gaan!

In de trein naar Amsterdam sprak ik mezelf moed in: ik heb dit eerder gedaan, dus ik kan het. Wanneer het me allemaal te veel wordt, kan ik altijd even wandelen om op adem te komen, en: ik loop met een hele groep mee, we slepen elkaar er vast wel doorheen. Toch bleef dat stemmetje in mijn achterhoofd hangen dat stiekem fluisterde dat ik niet fit en niet sportief genoeg ben om de taak te volbrengen.

In alle eerlijkheid: om mezelf ervan te verzekeren dat ik de finishlijn zou halen, had ik gelukkig al vrij snel besloten om namens een goed doel te lopen. Niets beter om mij aan de wandel te krijgen dan wat emotionele chantage. Na wat onderzoek hakte ik de knoop door: ik zou meelopen namens Mama Cash, een onafhankelijke stichting die zich inzet voor vrouwen(rechten). Misschien niet de meest urgente keuze – je kunt meelopen voor talloze goede doelen; voor scholen in Afrika, tegen kanker, of meer specifiek: leukemie, met spieren voor spieren, voor de Hartstichting, War Child, de Johan Cruyff Foundation en zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik koos voor Mama Cash omdat ik me de afgelopen jaren steeds meer druk ben gaan maken om vrouwenrechten. Toch is het ook een onderwerp dat ik zelf minder snel financieel zou steunen. Ik weet dat het krom is en ik kan niet helemaal uitleggen waarom, maar wanneer ik geld doneer aan een goed doel dan klinkt gedwongen uithuwelijking toch een stuk minder nijpend dan terminale kanker. Op deze manier kon ik toch mijn bijdrage leveren aan iets dat ik heel belangrijk vind.

Enfin, compleet altruïstisch was mijn inschrijving dus niet; het was mijn stok achter de deur.

Een beetje vreemd was het wel, om iedereen die ik ken – letterlijk – te stalken om geld. Bovendien was het de tweede keer in korte tijd dat ik al mijn vrienden en vriendinnen aan moest spreken op hun gulle hart. En portemonnee. Een paar maanden geleden wandelde ik nog van Rotterdam naar Den Haag voor Stichting Vluchteling en trok iedereen, onder lichte dwang, zijn beurs en nu mochten ze het nog eens dunnetjes over doen. Alhoewel, dunnetjes? Ik heb, mede dankzij een anonieme donor, 500 euro binnengehaald! Tijdens de loop piepte mijn telefoon – ik had mail van de donatiewebsite – dat een gulle anonieme donor 150 euro had overgemaakt. Ik kan je zeggen: daar ging ik nóg harder van lopen. Maar eerst een sprongetje van blijdschap!

Vooraf aan de loop is me verteld hoe fantastisch deze is. De omgeving waar je doorheen loopt schijnt prachtig te zijn. Helaas heb ik daar uiteindelijk weinig van mee gekregen. Ik was vooral bezig met ervoor zorgen dat ik niet onder de voeten werd gelopen en dat ik niemand onder de voeten liep.

Vanaf zo’n 13 kilometer kreeg ik het echt zwaar en moest ik me focussen op mijn ademhaling en die verdomde pijnlijke blaren, die altijd komen opzetten na zo’n 12 kilometer hardlopen. Tegen de 14 kilometer dacht ik even dat ik flauw ging vallen, maar gelukkig lukte het me mezelf te vermannen. Op vijftien kilometer wilde ik het eigenlijk opgeven en wandelen naar het eindpunt, maar toen kwam ik twee Mama Cash-lopers tegen, die me op hun snelheid meevoerden tot vlak voor de finish. Hand in hand met één van hen – een mannelijke feminist – trokken we nog een sprintje tot over de finishlijn. Mijn eindtijd was een prachtige 1:36:59. Een verbetering van 0:01:08 ten opzichte van mijn laatste 10 mijl.

Niet lang geleden mopperde ik nog tegen een vriend dat ik niet sportief ben. Lachend bulderde hij dat ik één van de meest sportieve mensen ben die hij kent. Ondanks het feit dat ik al meer dan 1,5 jaar hardloop, meer dan 15 kilo ben afgevallen, super gezond eet en me ook echt fit voel, was die knop in mijn hoofd nog niet helemaal om. Soms voelde ik me nog steeds dat luie meisje dat liever de roltrap neemt en koste wat het kost wil zitten in de tram. Na zondag niet meer. Dat gevoel is nu voorgoed verdwenen. Ik heb de Damloop gelopen, met een fantastische finishtijd.

Lieve M. Alderliesten, F van Jole, B. El Maroudi, F. Mohayy-ud-Din, S. Hettema, M. Kaelen, M. Ghari, E. Dekker (x2!), R. Roukens, M. de Goede, J. Mosman, G. Brouwer, J. van de Veer en lieve anoniempje: Heel erg hartelijk bedankt voor de fantastische mensen die jullie zijn en jullie support!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *