KTZfront

Fashion Week Mania

KTZfrontDinsdag is alweer de laatste dag van London Fashion Week. Hoewel ik na mijn opleiding modeontwerpen heb gezworen nooit meer in de buurt van mijn naaimachine te komen, en lange tijd ook alle modebladen had afgezworen, zijn de modeweken altijd mijn achilleshiel gebleven. Er is niets fijner dan tijdens een druilerige dag alle shows door te scrollen op Style.com en met mijn neus op het scherm geplakt de bijzondere details van de prachtige (en soms vreselijk lelijke) creaties te bekijken. Alhoewel, er is één ding fijner en dat is er daadwerkelijk bij zijn.

Als jonge studente reisden een klasgenoot en ik twee maal af naar de Paris Fashion Week. Gehuld in kleding waar we ons normaal gesproken niet in zouden wagen, stonden we in de rij voor de shows. Lang niet altijd, maar zo nu en dan lukte het om zonder uitnodiging een show binnen te komen. Dan stonden we achter alle klapstoeltjes op onze tenen, in onze toch al onmenselijk hoge hakken, tegen een muur gedrukt om een glimp mee te kunnen krijgen van wat er op de catwalk gebeurde. Na de show gniffelden we van geluk en togen we door naar de volgende locatie.

Bij Chanel stonden we tegen het raam aangeplakt. Ik kon nog zo flirten met de Marokkaanse deurjongen (Toe? Je hoeft je alleen maar twee seconde om te draaien, dan glippen wij tweetjes naar binnen. Dan heb je het feitelijk niet eens gezien en doe je dus niets fout. Echt niet? Ah, s’il te plaît?), maar hij was onverbiddelijk. Die neuzen moesten zelfs van het raam.

In de Jardins des Tuileries en op de trappen van Le Grand Palais was het een komen en gaan van bekende modejournalisten, muzikanten en modellen. Maar vooral: van fotografen. Nog nooit heb ik zoveel fotografen bijeen gezien, hollend achter bijvoorbeeld de oud-hoofdredactrice van de Franse Vogue, Carine Roitfeld. Het zweet brak me dan ook letterlijk uit wanneer een fotograaf vroeg of ik even wilde poseren. ‘Ik ben maar een sterveling!’ dacht ik dan. ‘Kijk! Daar gaat Saskia de Brauw!’

Wat het nu precies is dat de modeweken zo bijzonder maakt, kan ik niet helemaal uitleggen. Het heeft niet alleen te maken met de celebrities (ik zou liegen als ik zou zeggen dat het zien van al die sterren niets met me doet, van Karl Lagerfeld gaat mijn hart gewoon sneller kloppen), het is ook de sfeer van urgentie. Tijdens de modeweken is níets belangrijker dan Fashion Week.

Soms kan ik misschien wat lollig doen over mode, alsof uiterlijk vertoon eigenlijk één grote grap is – een verkleedpartijtje – maar tijdens Fashion Week is de modewereld super serieus. Vakmensen tonen hun werk waar ze met een machtig en kundig team maanden aan hebben gewerkt. Mijn mini-afstudeercollectie kostte me niet alleen een rib uit mijn lijf, maar ook mijn complete denkvermogen. Bovendien zoog het opperharde werken (lees: vier uur slaap per nacht was veel) al het plezier uit mijn leven. Voor alle ontwerpers die seizoen na seizoen doorzetten en ons van zulk fantastisch inspirerend materiaal voorzien, heb ik niets dan respect. Zelfs voor de ontwerpers van collecties waarvan ik denk dat ze beter niet gemaakt hadden kunnen worden (hoi, Mary Katrantzou).

Dinsdag is dus de laatste dag van de London Fashion Week. Je kunt zelf door alle collecties op Style.com scrollen, of bekijk hier mijn favorieten en mijn analyse voor Spring 2014.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *