gonerunning

Minimale veranderingen, grote resultaten

gonerunningEr gingen weken overheen voordat ik eindelijk het “hardloopgevoel” te pakken had.  Tijdens mijn eerste runs sleurde ik mijn voeten nog over het wegdek. Mijn benen voelden zo zwaar aan dat ik zelfs een keer struikelde over mijn grote teen en languit op straat viel (zij die me goed kennen zullen beamen dat dit ook prima had kunnen gebeuren als ik gewoon aan de wandel was). Hoewel ik daarna eigenlijk niet meer wilde doorzetten, besloot ik toch een minimum van 1 keer per week hardlopen in te voeren. Het liefst had ik vaker hardgelopen, maar ik ben een super specialist in smoesjes, drie keer per week hardlopen zou gewoon niet lukken.

Na zo’n zes maanden sporadisch hardlopen, oké, als ik heel eerlijk ben kwam ik zo nu en dan twee hele weken niet van de bank af, maar ik deed wel mijn best! Goed, na zo’n zes maanden stond ik dus bij een vriendin thuis op de weegschaal. Daar kwam ik erachter dat ik “ineens” 81 kilo woog. Ik was vier kilo afgevallen. Ik had het wel een beetje aan mijn kleding gemerkt, daarom durfde ik mezelf überhaupt te wegen, maar het verschil in maten was niet noemenswaardig. Ik besloot toch een weegschaal aan te schaffen om mijn gewicht weer een beetje in de gaten te kunnen houden.

Minimale veranderingen, grote resultaten

Naast hardlopen was het uiteindelijk ook mijn luiheid en mijn portemonnee die ervoor zorgden dat ik die eerste kilo’s was afgevallen. De Albert Heijn en andere grote supermarkten zaten net te ver uit de buurt om er flink in te kunnen slaan. Sleepte ik voorheen nog vijf pakken sap en drie flessen cola light naar huis, op deze afstand lukte dat me niet. Fietsen met een rugtas op, zoals ieder ander mens, was geen optie – fietsen is bewegen en hallo, ik deed al aan hardlopen!

Nu had ik de sappen ook bij de buurtsuper kunnen inslaan, maar de prijs stond me tegen. Twee euro voor een fles frisdrank die bij de AH een euro kost? Ik dacht het niet. En zo werd mijn gierigheid mijn redding.

De veranderingen die ik had doorgevoerd waren minimaal. Ik dronk alleen nog thee, water en koffie en ik had mezelf verboden om ooit nog een patatje te eten. De maandagavond pizza’s gleden nog steeds naar binnen en ook mijn relatie met pasta was onveranderd.

Social running

Nadat ik mijn eerste vijf kilometer had aangetikt durfde ik kenbaar te maken aan de wereld dat ik aan hardlopen deed. Ik had er weliswaar 38 minuten over gedaan, maar tijdsduur deed er niet toe. Ik, Hasna El Maroudi, had 5 – zegge: vijf – kilometer gelopen. Hárd gelopen, wel te verstaan! Bel de krant!

Inmiddels gebruikte ik al een tijdje de Nike Running App om al mijn rondjes netjes bij te houden. Door de app te synchroniseren met je Facebook en Twitter kun je je online vriendjes en vriendinnetjes op de hoogte brengen van al je hardloop activiteiten. Het voelde in eerste instantie wat vreemd aan om mijn loopjes te delen. Het leek een beetje opschepperig, alsof ik zei: ‘hé, kijk mij eens gezond doen!’ Maar na een aantal likes en fijne reacties, werd het juist super motiverend. Soms leek het even alsof alleen de mensen uit mijn appartementencomplex en ik aan hardlopen deden. De Bierstraat-bubble. Maar wat bleek: heel veel vrienden uit mijn lijst zetten zich ertoe. Hardlopen is niet iets alleen voor the happy few, het is hartstikke hip. Social running is extra leuk omdat je zo merkt dat, hoewel je solistisch de straat op gaat, je er toch niet alleen voor staat.

Doelen

Toen ik begon met lopen had ik mezelf als doel voorgenomen vijf kilometer te leren lopen zonder interval. Nu dat was gelukt moest ik door. Mijn nieuwe doel: vijf kilometer lopen in minder dan dertig minuten. Het werd tijd om me in te schrijven voor een wedstrijd. Ik besloot mee te doen aan de Ladies Run.

En toen werd het winter.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *