running

A girls guide to a healthier lifestyle

runningWe leven in een tijdperk waarin overgewicht steeds vaker voorkomt en ‘normaal’ dreigt te worden.

 Steeds meer mensen hebben moeite met de kilo’s er af houden of er af krijgen. Diverse producten in de schappen in de supermarkt roepen verwarrend ‘bewuste keuze’, ‘light’ of ‘ik ben gezond’, terwijl ze vaak meer schade aanrichten dan de consument zich realiseert.

Jarenlang was ik een ‘light’-kind. Als een product dat label had, dacht ik al gauw ‘kom maar door’ en nam gerust een dubbele portie. Wekelijks gingen er liters cola light doorheen en ik maar denken dat ik er tóch lekker niet van aankwam, want in een glas cola zit maar 1 calorie. En calorieën, dát zijn de dikmakers. Toch? Ik had geen idee dat mijn bloedsuikerspiegel op en neer hopte door de cola, waardoor ik bij een daling snel weer iets moest eten om het weer op ‘peil’ te krijgen en zodoende onbedoeld toch mijn overgewicht voedde.

Toen ik alle frisdranken en pakken sap de deur uit had gedaan en was overgegaan op een regime van water, koffie en thee, verdween geleidelijk ook het constante hongergevoel dat ik voorheen altijd had en daarmee ook de munchies. Hoewel ik een emotionele eter was, scheelde dit ontzettend veel in wat ik dagelijks naar binnen werkte. Alleen al door te stoppen met drinken van vruchtensappen uit pak, verloor ik een aantal kilo.

Sinds een jaar ben ik op gezond gewicht en ik ben van plan om me nooit meer zo te laten gaan als ik in mijn studententijd heb gedaan. Een koekje hier en een bonbonnetje daar is het einde van de wereld niet, maar die zakken chips en winegums komen er bij mij niet meer in.

Gezonder worden gaat overigens niet alleen over niet snoepen en afvallen. Het gaat ook over hoe we verder met ons lichaam en onze geest omgaan. Zo kun je sporten zien als een fysieke handeling die gedaan moet worden om af te vallen of fit te worden, of als een moment van fysieke inspanning en mentale rust. Doordat je je alleen bezig houdt met je lichaam, kun je al het overige van je af laten glijden. En dan heb ik het nog niet gehad over de happy-stoffen die in je lichaam vrijkomen na wat inspanning! Ons lichaam is een fantastische minifabriek die bij inspanning endorfines aan het bloed afgeeft. Endorfines zijn eigenlijk stoffen die pijn onderdrukkend werken, maar als leuk extraatje geven ze ons ook een heel gelukkig gevoel. Van sporten word je dus écht blij.

Bekentenissen

Tweeënhalf jaar geleden besloot ik dat het genoeg was met al dat gevreet. De kilo’s bleven zich maar ophopen en als ik niet zou oppassen zou ik in no time over de 90 kilo wegen. Ik had mezelf wijs gemaakt dat ik naast mijn laptop een zak chips en een fles cola nodig had om te kunnen schrijven. De twee waren echt uiterst noodzakelijk, anders lukte het me niet om ook maar een woord op het spreekwoordelijke papier te krijgen. En wanneer je bijna 60 uur per week achter je laptop doorbrengt, is dat nogal ehm… gevaarlijk.

Eten was, zoals het voor velen is, een emotionele uitlaatklep voor mij. Voelde ik mij rot? Dan maakte ik bladerdeeghapjes met suçuk en geitenkaas. Had ik een hele week hard gewerkt? Dan had ik ‘recht’ op een patatje oorlog. Onder invloed van al die vetten en suikers schommelde mijn humeur op en neer met als gevolg een vicieuze cirkel waarin ik van junkfood naar junkfood hobbelde. Tot ik dus tweeënhalf jaar geleden besloot dat het genoeg was geweest.

Het moment dat ik verandering eiste van mezelf herinner ik me nog goed. Omdat ik steeds meer aankwam en de extra kilo’s zich vooral op mijn bovenbenen vestigden, paste ik niet meer in mijn broeken. Als gevolg hiervan droeg ik alleen nog maar wijde jurkjes. Prima, maar zo nu en dan wil een vrouw ook iets anders. En dus toog ik naar de dichtstbijzijnde H&M.

In de paskamer probeerde ik een aantal broeken. Uit principe wilde ik geen maat 44 proberen, want dat zou betekenen dat ik écht te dik was geworden. Tot mijn 22e had ik altijd een nette maat 38. Soms schommelde ik omhoog, dan weer wat naar beneden. Maat 44 zou dus betekenen dat mijn gewicht uit de hand zou zijn gelopen en daar weigerde ik aan toe te geven. Ik paste broek na broek maar moest het toch onder ogen komen. Ik was nu een maat 44. Officieel. En als ik niet zou oppassen, zou dat snel een maat 46 worden.

Met vochtige ogen verliet ik de H&M, onderweg naar huis kocht ik nog een loempia – omdat ik zo zielig was – en thuis op de bank heb ik flink zitten huilen. ‘Die stomme kilo’s ook. Ik doe nog zo mijn best!’ zei ik geruststellend tegen mezelf. Alsof één loempia kopen in plaats van twee, wat ik eigenlijk wilde doen maar waar ik mezelf van weerhield, het beste is dat ik kon doen. En toen daagde het me eindelijk: wat zat ik nou medelijden met mezelf te hebben? Om iets dat ik compleet zelf in handen had? Ik kon de Koopgoot trappen nog niet oplopen zonder buiten adem te zijn en dat ligt toch echt niet aan de kleine gekke treden zoals ik mezelf altijd wijsmaakte. Zoals het oude ‘gezegde’ gaat: Ieder pondje op het kontje gaat door het mondje.

Een aantal uur later besloot ik mijn hardloopschoenen, die ik op een blauwe maandag gekocht heb, aan te trekken en te gaan hardlopen. Eerst de straat uit en een blokje om, daarna 1 kilometer, vervolgens twee kilometer en zo verder. Inmiddels loop ik met redelijk gemak 10 Engelse mijl (16,1 kilometer).

Chips, patat en appelmoes

Alleen hardlopen was niet voldoende, ook mijn eetpatroon moest eens grondig onder handen genomen worden. Goed, de cola en de sappen had ik de deur al uit geschopt, maar er was nog voldoende zooi waar ik ook prima zonder kon leven.

Het duurde nog een jaar voordat ik zover was. In de tussentijd was ik dankzij het hardlopen wel al een aantal kilo’s kwijtgeraakt en was ik gezonder gaan eten. Het gekke is: dankzij hardlopen had ik steeds minder trek in vet en suiker. Er is niets lekkerder dan een glas ijskoud water en een appeltje na zo’n inspanning.

Net als velen ben ik nogal van de drastische aanpak. Mijn doel was vijf kilo afvallen en dat liever gisteren dan vandaag. Vijf kilo was nodig om ervoor te zorgen dat mijn BMI weer gezond zou zijn en, zo hoopte ik, misschien dat het hardlopen me dan ook wat makkelijker af zou gaan. Ik nam een aantal diëten onder de loep en besloot het South Beach dieet te volgen. Het was me niet eerder gelukt om een dieet langer dan een uur vol te houden, maar met mijn nieuw verworven zelfvertrouwen hoopte ik dit dieet toch te kunnen voltooien. En hoera! Na een paar dagen had ik het gevoel echt te pakken. Drie weken lang volgde ik de strenge fase 1, waarin je zo goed als geen koolhydraten mag. Helaas viel ik geen vijf maar iets meer dan 3 kilo af. Het was minder dan ik had gehoopt, maar ik besloot hier niet over te sippen. Het was immers meer dan me in jaren gelukt was. Na de eerste fase ga je bij South Beach de tweede fase is: beetje bij beetje ga je ‘goede koolhydraten’ weer in je eetpatroon integreren, waarna je overgaat naar fase 3 zodra je je streefgewicht hebt bereikt: de rest van je leven.

Hoewel ik mijn streefgewicht wel heb bereikt, heb ik fase drie nooit gehaald. Diëten is vermoeiend en continu bezig zijn met de glycemische waarde van wat ik wil eten, is me te veel moeite. Dat is het niet waard. Bovendien ben ik als de dood dat al die kilo’s zodra ik met het dieet zou stoppen er zo weer aan zouden zitten. De les die ik van South Beach heb geleerd is dat je met diëten wellicht kunt afvallen, maar je jezelf ook de vraag moet stellen: is dit hoe ik voortaan met voedsel om wil gaan? Ik heb geen zin om de rest van mijn leven obsessief glycemische waarden op te moeten zoeken van al wat ik wil eten, om vervolgens een berekening te maken of ik dan wel of geen dropje mag. Of een boterham. Dankzij South Beach was ik weliswaar drie kilo afgevallen, maar het probleem dat volgde was: hoe ging ik dit volhouden? Het antwoord: niet. Ik moest dus een methode zien te verzinnen die ik op natuurlijke wijze zou kunnen volgen, het liefst zonder al te veel moeite. Er moest genoeg ruimte zijn voor lekkere snacks, tussendoortjes en zo nu en dan een reep chocolade. Er zat echt niets anders op dan te blijven sporten.

Zweten, zweten, zweten

Ik heb met diverse soorten sport geëxperimenteerd; van 30 dagen Bikram Yoga tot ouderwets naar de sportschool, tot Shaun T’s 60 days Insanity work-out, maar alleen hardlopen beklijfde. Je kunt het immers doen waar, wanneer en hoe je zelf wil en het kost je geen rooie cent (op je sportkleding na). En het is een lekker uitje.

Het gevoel dat ik van hardlopen krijg is niet te omschrijven. Iedere keer ben ik weer super trots op mezelf dat het me is gelukt om zover te komen. De Runner’s High giert door mijn lichaam en ik kan niet wachten tot ik weer mag gaan hardlopen. Wie me slechts twee jaar geleden zou vertellen dat ìk ooit van hardlopen zou gaan houden, had ik heel hard uitgelachen. Doe mij maar een zak chips, de bank en een film. Maar de grap is: het één hoeft het ander niet uit te sluiten. Het verschil is dat ik me nooit meer schuldig hoef te voelen: heel af en toe zondigen is niet erg, zolang het maar geen gewoonte wordt.

Motivatie tips

Soms is het moeilijk om jezelf te motiveren om te gaan hardlopen. Dat is begrijpelijk. Wanneer ’s ochtends je wekker een uur eerder gaat en je hardloopschoenen naar je lonken, kan het heerlijk zijn om je om te draaien, je deken over je hoofd heen te trekken en te doen alsof er niets aan de hand is. Wat voor mij werkt is zorgen dat er zo min mogelijk obstakels in de weg staan tussen mij en dat hardlooprondje.

Met andere woorden: leg je hardloopschoenen in het zicht van je bed. Wanneer je wekker gaat staren ze je bij wijze van aan en roepen ze ‘we moeten naar buiten!’ Verder: een goed ontbijt is de beste start van de dag. Wanneer je het koffiezetapparaat ‘s avonds vast klaar zet, hoef je ’s ochtends alleen nog een knopje in te drukken. Belangrijk: ontbijt ín je hardloopkleren, met je hardloopschoenen aan. Zo verklein je de kans dat je na het ontbijt op de bank ploft en denkt ‘toch nog maar de krant lezen’.

Sommige mensen krijgen last van hun buik wanneer ze met een volle maag gaan hardlopen. Experimenteer wat met diverse soorten ontbijt en kijk wat je maag aankan. Wacht desnoods ten minste een half uur na het ontbijten voordat je gaat hardlopen. Ren je voordat je naar je werk moet? Gebruik dan de tussentijd om bijvoorbeeld vast je kleding te strijken. Zelf kan ik na wat havermoutpap, een hele banaan (boordevol snelle koolhydraten), een bakje koffie en een groot glas water meteen aan de ren.

En misschien wel de belangrijkste tip: zorg dat je heldere, duidelijke maar vooral reële doelen voor ogen. Tien kilo afvallen in een maand is geen doel, maar een fantasie. Sowieso zou ik ervoor pleiten om de kilo’s niet leidend te laten zijn in je nieuwe lifestyle, maar de kilometers. Die kilo’s raak je dan vanzelf wel kwijt. Om er zeker van te zijn dat je doorzet kun je je inschrijven voor verschillende hardloopwedstrijden. Van een 5K LadiesRun tot een 10K op een marathon, de Zeven Heuvelenloop (15K), de Dam tot Damloop (16,1K), een halve of een hele marathon; er zijn voldoende mogelijkheden. Is een inschrijving voor een hardloopwedstrijd niet genoeg? Zorg dan voor een flinke dosis emotionele chantage en loop mee voor een goed doel, zoals ik doe. Zo loop ik bijvoorbeeld de Dam tot Damloop voor Mama Cash. Inmiddels heb ik bijna 200 euro binnen gehaald, waardoor ik wel móet hardlopen. Ik kan al die mensen die me steunen immers niet laten zitten!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *