foto-1

Terug naar de toekomst // Back to the future

foto-12020, dat magische getal zou het jaar zijn waarin de wereld zoals mijn ouders hem hebben gekend niet meer zou bestaan.  Althans, daar fantaseerde ik als kind over. Mijn huis zou worden schoongemaakt door een robot, naar mijn werk zou ik vliegen – met een vliegende auto à la de Jetsons of met een jetpack – en wanneer ik geen zin zou hebben om het huis te verlaten, zou ik als hologram op mijn werk verschijnen. Easy does it. Futurama is er niets bij.

Anno 2013 lijkt dat toekomstbeeld nog veel verder weg, maar schijn bedriegt.

Roomba
Mijn Roomba draait al stofzuigend in rondjes door mijn huiskamer. Ik hoef er niets voor te doen. Alhoewel: bijna niets, alleen wanneer de stoelen in de weg staan piept het ding hard of ik haar (ze is gedoopt tot Nausica) alsjeblieft even een handje wil helpen en wil verplaatsen. Maar ik mag niet klagen, zij doet al het harde werk in dit huis met rommelmakende katten.

Google Glass
Bij de komst van Google Glass ging mijn hart sneller kloppen. Al wandelend tegen je bril praten om foto’s te maken, routes uit te stippelen en je fantastische outfit delen met je Facebookvrienden, zonder dat je handen eraan te pas komen; wie wil dat niet? Ja, oké, met Google Glass ben je – zoals kunstenaar Tinkebell in Trouw schreef –  nergens meer veilig, maar is privacy inmiddels niet gewoon een farce? (Hoi NSA!)

Oculus
Mijn nerdy tweelingbroer bestelde onlangs de 3D bril Oculus Rift. Deze week mocht ik het apparaat uitproberen. Het is niet echt een bril, maar meer een scherm dat voor je ogen hangt. Je linker en rechter oog krijgen verschillende beelden voorgeschoteld, waardoor een levensecht 3D-effect kan ontstaan. De resolutie is wel nog wat aan de lage kant, maar het is wel een stap in een nieuwe, technologische wereld. De bril wordt nu vooral gebruikt voor games maar dat bijvoorbeeeld chirurgen-in-spé met een Oculus operaties kunnen oefenen, is niet ondenkbaar.

De nadelen van de Oculus moeten nog blijken (op duizeligheid en misselijkheid na). Ik kan me voorstellen dat we er neurotechnologisch niet bepaald op vooruit gaan. Nu al weten supermarkten je ongemerkt te verleiden tot meer aankopen door bepaalde geurtjes te verspreiden. Door dankzij dit soort brillen te analyseren hoe we om ons heen kijken, kun je een verwachtingspatroon creëren waaraan je vervolgens bijvoorbeeld reclames koppelt. (Hoi Facebook Ads!)

Het opgeven van privacy lijkt hand in hand te gaan met technologische vooruitgang, maar is dat echt noodzakelijk? Ik roep maar al te graag dat ik niets te verbergen heb, als ik er maar een jetpack voor terugkrijg, maar eigenijk wil ik het idee van vrije keuze en anonimiteit niet opgeven.

Dat is de grootste teleurstelling van 2020. Ik droomde dat mn leven makkelijker zou worden, niet dat ik het zou kwijtraken aan apparaten. Tijd om terug te gaan naar de toekomst, zoals die was.

// Back to the future

2020, that magical number would be the in year in which the world as my
parents once knew, would no longer exist. At least, as a child that would be what I fantasized about. A robot would take on the cleaning of my house, I would fly to work – by flying car à la The Jetsons or by jetpack – and when I would be too tired to leave the house, I’d pop up at work as a hologram. Easy does it. Futurama can’t beat this.

The year is 2013 and that vision of the future seems to be even further away, but appearances can be deceptive.

Roomba
I have Roomba that just loves to twirl around my living room to vacuum spaces I don’t feel like cleaning. I don’t even have to lift a finger. Well, almost. Only when the chairs are in her – she is baptized Nausica – way and she starts beeping in her out-of-this-world-language if I could please lend her a hand, do I get up. But: I may not complain, she does all the hard work in this godforsaken, cat filled, home of mine.

Google Glass
When I first heard of Google Glass my heart must have skipped a beat or two. Who in their right mind wouldn’t enjoy walking around town, chatting away with it’s glasses, taking pictures, scouting new routes through town and sharing their fabulous outfit with their Facebookfriends. Without having to use their hands! Well, okay, with Google Glass there’ll be no place to hide, but isn’t privacy a farce nowadays anyway? (Hi NSA!)

Oculus
My nerdy twin brother recently ordered the 3D Oculus Rift. This week I could finally try it out. They’re not actual goggles, it’s more of a tight screen that hangs right in front of your eyes. Your left and right eye get to see different images, that way an actual 3D-effect can occur. Though the resolution of the Oculus is still quite low, it’s a great new leap for the technological world. At the moment the Oculus is mainly used for games, but imagine all the opportunities; Surgeons-to-be could even practice on surgeries.

I still need to figure out what the disadvantages of the Oculus are – except for dizzy spills and nausea -. We definitely will not be advancing in any neuro-technical way, I can imagine. Just thinking about how supermarkets lead us to buy more junk by spreading specific odors in their stores that make us crave for more. By analyzing how we look at the world through these kinds of glasses, you can create a pattern of expectations, to which you could, for example, link adds. (Hi Facebook Ads!)

Technological progress seems to walk hand in hand with giving up your privacy, but is that really necessary? I would be the first to say I have nothing to hide and trade my privacy for something bigger, but if a jetpack is all I’m getting in return I’m not sure if I’m on the right side of the bargain. I’m not sure if I’m willing to give up my free choice and anonymity.

That might even become the biggest disappointment of the year 2020. I dreamt that my life would be easier, not that I would lose it to devices. I think it’s time to go back to the future, as it once was.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *