doing

Wat mannen willen // What men want

doingNaar aanleiding van mijn artikel ‘Ik ben een fucking vrouw en ik eis respect’ stroomden de reacties binnen. Ik kreeg de nodige bijval, maar zeker ook veel kritiek. Waar haal ik bijvoorbeeld het gore lef vandaan om anderen het recht om neukbaar gevonden te worden te ontnemen? Bovendien verslechter ik de zaak alleen maar met mijn ‘huilfeminisme’, want hierdoor nemen mannen ons vrouwen minder serieus.

Onze voorgaande generaties hebben zich de pleuris gestreden voor onze seksuele vrijheid. Dankzij die sterke vrouwen kunnen we nu doen wat we willen. Maar die seksuele vrijheid is nu net waar zo’n MILF-award knelt.

Een aantal vrouwen meent dat de MILF-verkiezing een viering is van de vrouw die alles tegelijkertijd kan zijn: moeder, carrièretijger én neukbaar. De grap is dat het bij de MILF-verkiezing niet draait om wat de vrouw wil of denkt te zijn, maar om wat de man graag wil zien: een semi-krolse kat die minimaal één kind heeft geworpen en nu over zijn bureau krioelt en hijgt dat ze graag genomen wil worden.

Een MILF is niet een vrouw die zichzelf sexy of aantrekkelijk vindt, nee, het is een moeder waarvan mannen vinden dat ze neukbaar is. Hoe ze zichzelf ziet, doet er niet toe. Zelfs niet wanneer ze schreeuwt en roept dat ze er klaar voor ligt, maakt het geen donder uit. Het is de man die bepaalt of de vrouw voldoet.

Angela Carper doet op Joop een nobele poging de spijker op de kop te slaan, maar slaat met haar reactie de plank volledig mis. Volgens haar nemen mannen ons vrouwen door het zogenaamde ‘huilfeminisme’ minder serieus. Mijn artikel werkt volgens haar contraproductief voor het feminisme. Tsja, wat kwam er eerder? De kip of het ei? De vrouw die zeurt omdat ze niet serieus wordt genomen door de man of de man die haar niet serieus neemt omdat ze zeurt? Wie het weet mag het zeggen, want het is een ei dat ik niet ga proberen uit te broeden.

Wat opvalt is de drang om in de gratie van de man te komen. Gelijkwaardigheid nastreven mag, maar alleen op zo’n manier dat de man ons nog wel serieus neemt. Want daar draait feminisme om: wat de man vindt en wil. Stel je toch eens voor hoe de wereld eruit zou zien als al die sterke vrouwen op de goedkeuring van de man hadden gewacht. Carper neemt plots tien stappen terug in de tijd.

Overigens is niet zeuren nog lang geen garantie voor de vrouw om serieus genomen te worden. Zo twitterde journalist Jan Kuitenbrouwer donderdag nog: “Weet iemand waarom het extra moeite kost om vrouwen met lang haar serieus te nemen?” Nu weet ik niet of de vraag betrekking heeft op Kuitenbrouwers eigen onvermogen om meer te zien dan mooie lange lokken alleen, of dat het een meer generaliserende vraag is. Maar o wee als je er iets over zegt, want dan ben je een jankerd.

In mijn feministische wereldbeeld gaat het probleem overigens voorbij aan mannen versus vrouwen, maar draait het om een samenleving waarin bepaalde zaken zijn ingesleten. Een lager salaris voor vrouwen is niet de schuld van mannen alleen. We hebben zelf immers nooit om meer gevraagd. Een (door mannen ingestelde) glazen plafond is nog intact omdat geen vrouw er doorheen heeft gebeukt. Misschien wel omdat ze, al dan niet bewust, rekening hield met het krijgen van een kind en uiteindelijk minder uren wil gaan werken. De traditionele rolverdeling in het huis bestaat grotendeels nog, niet alleen omdat veel mannen het willen, maar ook omdat vrouwen het zelf vaak een prettig idee vinden.

Vrouwen kunnen op eigen kracht heel veel bereiken, maar laten we ons geen illusie maken dat we er al zijn of, zoals Carper schrijft, dat het niet zo moeilijk is. Als dat het geval zou zijn, zou mijn huiliestuk in oorverdovende stilte zijn opgegaan.

// What men want
My last article ‘I’m a fucking woman and I demand respect’ sparked quite some reactions. There were those who sided with me and on the other hand there was plenty critique. Some dared to ask me where in the world I got the nerve to take away a woman’s right to be fuckable. Others said my ‘nagging feminism’ only worsened the situation for women. Because of it men don’t take us, women, seriously anymore. Seriously.

The women that came before us have worked their asses soar so we could have and enjoy our sexual freedom. Thanks to those strong women, we now get to do what we want, as we please.  And it’s that fight for sexual freedom that makes a MILF-award itchy.

Some women may say a MILF-award is a celebration of women who nowadays can be everything at the same time: mother, careerwoman ánd fuckable. But the joke’s on them. The MILF-award isn’t about what women want or think to be, it’s about what men would like to see: a cat that’s in heat, that has crushed out at least one kid and now is purring and panting it desperately needs to be “taken”.

A MILF isn’t a woman who thinks she’s sexy or attractive, no, it’s a mother men deem to be fuckable. However she may feel about herself, is not important. She may be screaming and pounding, ready to be fucked and nobody would still care a flying rats ass. It’s not about what she wants. It’s about men deciding if a woman will suffice.

Angela Carper’s noble attempt on Joop is… Well, nothing more than an attempt. According to her men don’t take us women seriously because of the so called ‘nagging feminism’. She states my article is contra productive for feminism.

Well, what came first? The chicken or the egg? The woman who’s complaining that nobody’s taking her seriously? Or the man who’s not taking the woman seriously because she’s complaining? Whoever has the answer, speak up, because it’s one egg I’m not hatching.
What stands out is the urge to come in favor with the boys. Striving for equality is okay, but only in a manner in which men still take us seriously. Because that’s what feminism is all about: what men think and want. Imagine what the world would look like nowadays, if all those strong women had waited for the approval of men. Carper just took ten steps back into the past.

Besides, not nagging doesn’t automatically guarantee men to take women seriously. Journalist Jan Kuitenbrouwer recently tweeted: “Does anybody know why it’s extra hard to take women with long hair seriously?” I’m not sure if the question only relates to Kuitenbrouwers own inability to see past the long beautiful locks, or if the question was meant to be a more generalized one. But hell if I say something about it, because that would make me a nagging bitch.

My feminist worldview doesn’t place men opposite women. It’s all about a society in which certain things are ingrained. We can’t just blame men for a lower salary for women. After all, we never asked for more. Wherever there’s a glass ceiling, it’s still intact because no woman tried hard enough to pound through it to make it burst. Perhaps because, consciously or not, taking in account the idea of someday having a kid and thus working fewer hours. The traditional roles in households don’t exist because men demand, women often find the whole stay-at-home-mom idea soothing.

Women can achieve a lot on their own. But be under no illusions that we’re already there. Whereas if we had reached our final destination, my article would have immersed in silence.

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *