google

Google knows all

google‘We leven in een informatietijdperk.’ Wie wel eens een krant of weekblad openslaat is het zinnetje waarschijnlijk talloze malen tegengekomen. Het is een zinnetje dat als heilige mantra wordt herhaald en het wekt de suggestie dat we als mens een hoogtepunt in de evolutie hebben bereikt wat betreft informatie en kennis. Dankzij het internet en apparaten als smartphones en tablets, is informatie vrij toegankelijk. En makkelijk. We hoeven immers niet meer naar de bibliotheek om een serie encyclopedieën door te spitten voor de benodigde informatie. Google knows all.

Het lijkt een fantastische ontwikkeling, dat je met je iPhone op zak, ten alle tijden slechts een paar seconde verwijderd bent van alle informatie van de wereld. Tegelijkertijd is het ook een pijnlijke ontwikkeling. Parate kennis is overbodig geworden. Waarom zou je immers uit je hoofd leren hoeveel en welke cijfers achter de komma komen bij het wiskundige getal Pi? Of iets simpelers: het telefoonnummer van je ouders. Of de verjaardag van je beste vrienden, daar heb je immers Facebook voor.

Toen ik net mijn diploma modevormgeving had behaald stond ik er nog niet zo bij stil: ik had zojuist een opleiding afgerond, maar mijn kennis was met de jaren alleen maar gekrompen. In plaats van méér informatie, leek ik met mijn diploma op zak de wereld ingestuurd te worden met mínder.

Toegegeven, – alhoewel ik het graag zou willen – ik kan het mijn docenten niet kwalijk nemen. Netjes volgden zij de hoofdlijnen van wat er van hun verwacht werd en ik probeerde zo min mogelijk buiten die lijntjes te kleuren. Compleet volgens de statuten is mij geleerd concepten uit te denken, collecties te ontwerpen en deze vervolgens uit te voeren. Tijd en ruimte voor maatschappelijk relevante informatie was er simpelweg niet. Dan had ik maar een andere opleiding moeten kiezen.

Pijnlijk werd het op het moment dat ik ging solliciteren naar een baan die niets met mode te maken had. Keer op keer werd ik met mijn neus op de feiten gedrukt dat ik erg weinig wist. Met de ambitie om journalist te worden had het toch wel handig geweest als ik op zijn minst een paar Kamerleden had weten te noemen. Ik had echter geleerd op Google te vertrouwen, dat is tenslotte sneller dan wat namen uit je hoofd leren.

Dat we in een informatietijdperk leven hoeft wat mij betreft dan ook niet altijd gevierd te worden, want juist vanwege die vrij toegankelijke informatie, worden wij steeds dommer.

Het is mij gelukkig gelukt te bereiken wat ik wilde, maar ik betrap mezelf er nog steeds geregeld op dat ik de meest banale dingen google. Zoals  zojuist een omschrijving van Pi, omdat ik even niet op het woord ‘Pi’ kon komen, maar het voorbeeld voor deze column per se wilde gebruiken.

// Google knows all

We live in an age of information. At some point you’ve probably read that phrase in a magazine or a newspaper. It’s a phrase that is repeated as a sacred manta and it suggests that we have achieved, in terms of information and knowledge, everything we can. It s the highest we can get in human evolution. Thanks to the internet and devices such as smartphones and tablets, information is freely accessible. And easily. We no longer have to go to the library and search through a series of encyclopedias to dig for information. Google knows all.

It appears to be a fantastic development; with your iPhone in your pocket, you are at all times only a few seconds away from all the world’s information. At the same time, it’s also a painful development. Thorough knowledge has become obsolete. After all, why should you learn by heart how many figures follow the decimal in the mathematical number Pi? Or something simpler: your parents’ phone number. Or the birthday of your best friends? There’s Facebook nowadays, right?

When I had just graduated in fashion design, I didn’t give it much thought. Though I had just completed a formation, my knowledge seemed to have shrunk. Instead of more information, I knew less.

Admittedly – although I wouldn’t have minded – I can’t blame my teachers. They followed the outline of what was expected of them and I tried, as much as I could, to color within those lines, doing everything according to how I was taught to think conceptually, to design collections and eventually make them. There simply was no time or space for socially relevant information. If I would’ve wanted that, I should’ve chosen another education.

It got really painful when I applied for a job that had nothing to do with fashion. Time after time I was told that I knew too little. With the ambition to become a journalist, it would’ve been kind of important had I at least know the names of some MPs. But I was taught to trust in Google. Besides, that’s way quicker than learning several names by heart.
We don’t always have to celebrate that we live in an age of information. It is precisely because of this free information, we as a species are getting dumber.

Luckily I managed to get to where I wanted, but I still find myself Googling a lot of things. Like the description of the word ‘Pi’, because I couldn’t come up with the word, but I desperately wanted to use it as an example for this column.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *