muppetpasta

Het ongezonde dieet, dat werkt // The unhealthy diet that works

muppetpastaAfvallen: snel + makkelijk + veel = onmogelijk. Ik ben me er al geruime tijd van bewust dat mijn body mass index (BMI) een beetje te hoog is. Niet schrikbarend, maar er kan best wat af. Dus toog ik twee weken geleden vol goede moed naar de supermarkt om een flinke hoeveelheid gezonde producten in te slaan. Als ik een week lang de discipline kon opbrengen om van plastic af te blijven, moest dat principe ook voor mijn eten kunnen gelden.

Net als de helft van de wereldbevolking heb ik al jaren een fascinatie voor diëten. Of liever: voor mensen die zichzelf uithongeren om – soms terecht en niet zelden onterecht – wat kilo’s af te vallen. Zo komt het dat ik overal wel wat vanaf weet: van het Sonja Bakker-dieet, tot het één-kilo-per-week dieet, van dr. Atkins, tot het ouderwetse calorieën tellen. Toch heb ik in tijden van een licht overgewicht, onder het mom van ‘diëten is slecht, je moet je eetpatroon veranderen’, nog nooit een dieet gevolgd. Ik ben hoogstens wat meer gaan bewegen, zonder resultaat. Tijd om me bij de dikke massa te voegen dus.

Wie het wereldwijde web af surft op zoek naar mogelijke manieren om af te vallen wordt overladen met wonderpillen, ranzige smeersels en het magische Uiensoepdieet dat je belooft 7 kilo in 7 dagen te verliezen, al dan niet gemeten in vrienden die weglopen omdat je zo stinkt. De conclusie van al die websites: je kunt heel makkelijk en snel veel kilo’s kwijtraken.

Maar als diëten zo makkelijk is, waarom zijn er dan zo ontzettend veel mensen – bijna obsessief – bezig met afvallen? Hoe graag we het ook willen, pondjes hebben geen vleugels en kunnen er daarom simpelweg niet afvliegen. Diëten is werken. En wel verdomd hard.

In het kader van een uit de hand gelopen ‘week zonder’ heb ik me de afgelopen twee weken strikt aan het South Beach dieet gehouden. Dat betekent: geen brood, geen pasta, geen aardappelen, ofwel: zo min mogelijk koolhydraten c.q. liefde. Hoewel ik de belofte ‘val 3,5 tot 6 kilo af in de eerste twee weken’ wat overdreven vond, lijkt de theorie van het dieet me wel logisch.

Het technische verhaal

Volgens de ‘bedenker’ is onze insulinehuishouding een rotzooi vanwege de grote hoeveelheid verkeerde koolhydraten die we binnen krijgen; koolhydraten met een hoge glycemische waarde. Ik heb geen idee wat ze daarmee bedoelen, maar google en je vindt lijstjes van voedingsmiddelen en hun glycemische waarde. Deze slechte koolhydraten zorgen ervoor dat onze bloedsuikerspiegel snel stijgt, waarna insuline aangemaakt moet worden om de glucose uit het bloed te werken. Zo’n daling in de suikerspiegel zorgt er vervolgens weer voor dat je honger krijgt en de cirkel is rond: je gaat weer eten. Door te zorgen dat je suikerspiegel stabiel is, verminder je het hongergevoel en kun je dus met minder eten en calorieën de dag door.

South Beach is opgedeeld in drie fases. De eerste draait om totaalonthouding: twee weken eet je geen koolhydraten. Tijdens de tweede fase ga je weer goede koolhydraten in je voedingspatroon integreren. Wanneer je op je streefgewicht bent ga je fase 3 in: de rest van je leven.

Twee weken geen lekkere spaghetti en mijn week niet afsluiten met mijn grote vriend de aardappel (in welke vorm dan ook) leek me een equivalent van de hel, maar het is me gelukt. Met behulp van een ongezonde hoeveelheid eieren, vlees en vis. Voedingsmiddelen waar ik voorheen erg van hield, maar die me nu steeds meer tegen gaan staan. Zelfs de kassier van de AH kon zijn verbazing niet inhouden toen ik voor het eerst spinazie, broccoli en champignonnetjes kwam hamsteren. ‘U houdt wel erg van groente’, stamelde hij. Trots had ik ‘ja’ geknikt, niet wetende wat me te wachten stond.

Echt honger heb ik niet gehad, terwijl ik toch aanzienlijk minder calorieën binnen kreeg dan voorheen. Vaak passeerde ik de magische grens van 1000 niet eens. Overigens ook de gezonde grens die een mens nodig heeft om te kunnen leven. Een half uurtje hardlopen, acht uur slaap en mijn netto calorie-inname daalde ver onder de nul.

In totaal ben ik 2,2 kilo kwijt geraakt, nog 1 te gaan en de BMI-meter passeert weer de grens naar ‘gezond’. Voor die laatste kilo knok ik nog even door, maar dan ben ik er ook helemaal klaar mee. Gedurende de twee weken ben ik ontzettend chagrijnig geweest, was ik erg loom en moe, haalde ik bij het hardlopen met moeite vijf kilometer, terwijl zeven toch altijd het streven is, heb ik voor het eerst ervaren hoe verzuurde spieren voelen. Dat is geen pretje.

// The unhealthy diet that works

Lose weight: easy + quickly = impossible

For some time I’ve been well aware that my body mass index is a bit too high. Not terribly, but I can lose some pounds. So two weeks ago in good spirit I went to do some groceries. I bought a fair amount of healthy products. If I could come up with the discipline to not use plastic for a week, I could apply that same principle to my food. Right?

Just like half the world, I’ve been obsessed with diets for years. Or rather, with people who starve themselves to – sometimes rightly, but often unjustified – to shed some pounds. Thus I know some of all sorts of diets. From the Sonja Bakker diet, the two-pounds-per-week-diet, Dr. Atkins and the old-fashioned calorie counting. Still, even at times of slight overweight, I never followed a diet. I always thought: one shouldn’t just diet; one should drastically change their diet. I have started to exercise more, but to no avail. So it’s time to join the fat people.

If you search the web for ways to lose weight, you’ll find a world filled with miracle pills, raunchy lotions and the magical Onion Soup Diet that promises you to shed 14 pounds in 7 days. (Though that might be measured in friends that run off because you smell horrific) The overall conclusion: you can easily and quickly lose weight.
 
But if dieting is so easy, why are there so many people – almost obsessively – trying to lose weight? How much we might want to, pounds don’t have wings, therefore they simply can’t fly off. To diet is to work. And you have to work damn hard for it.

As a part of an out of control ‘week without’ I have been on the South Beach Diet for the past two weeks. Meaning: no bread, no pasta, no potatoes, in other words: minimizing my intake of carbohydrates also known as love. Although I felt the promise to lose 7 to 12 pounds during the first two weeks was quite exaggerated, the theory seems reasonable.
The technical part

According to the creator our insulin metabolism is a mess because of the large amount of bad carbohydrates we consume. Carbs that are high in glycemic value. I had no idea what that meant exactly, but google and you’ll find lists of foods and their glycemic value. These bad carbs make our blood sugar rise quickly, after which our body has to make insulin to get the glucose transported out of the blood. Such a decline in sugar then makes us hungry again. And we have a full circle: we start eating again. By trying to get stable blood sugar levels, we can reduce appetite and therefore we can get through the day with less food and less calories.  

The South Beach Diet is divided into three phases. The first one is about total abstinence. You don’t eat carbs during two weeks. During the second phase you start integrating good carbs back into your diet. When you reach your target weight, you reach phase three: the rest of your life.

To go through two weeks without spaghetti and not being able to end the week with my best friend, mister potato (in whatever form) seemed the equivalent of heel. But I did it anyway. I ate an unhealthy amount of eggs, meat and fish. Food I used to love dearly, but can’t stand anymore. The first time I went to the supermarket, even the cashier of the AH couldn’t retain himself and just had to say something when he saw me hoarding spinach, broccoli and mushrooms. ‘You must really love veggies’ he said surprised. I nodded a proud yes, not knowing what was ahead of me.

I never got really hungry, though I did eat significantly fewer calories than I did before. Some days I wouldn’t even pass the magic number of 1000 calories. The amount a person needs just to live. Half an hour of running, eight hours of sleep and my net calorie intake dropped far below zero.

In total I lost 5 pounds. Still two to go and my BMI-meter will pass the ‘healthy’ bar again. To get there I’ll fight a bit more, but after that I’m done. During these two weeks I’ve been very cracky, highly lethargic and tired. Running five kilometers was really hard, while I always strive for seven. For the first time in my life I also experienced how acidified muscles feel. It’s not a joke.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *