plastic

Het plasticdieet // The plastic diet

PLASTIC250‘Nee, zij mag geen plastic!’ Mijn collega roept het uit alsof ik een allergie voor het spul heb.

 Het klinkt een beetje als ‘nee, zij mag geen noten en pitten! Anders zwelt haar tong op, krijgt ze geen adem meer en sterft ze een pijnlijke dood’ of het voor moslims wel bekende ‘nee, zij mag geen varkensvlees!’

We proberen te beslissen waar we gaan lunchen. De bar met de lekkere koffie is uitgesloten omdat al hun broodjes in folie verwikkeld zijn en ik een poging doe een week lang geen plastic te gebruiken.

Plastic vermijden; het klinkt als een onmogelijke opgave. We zijn zo gewend aan het goedje, dat we zelden stilstaan bij onze afhankelijkheid ervan. En wat een grootgebruikers we zijn.

Onlangs vulde ik in mijn Appie app mijn AH bonuskaartnummer in. De iPhone applicatie wist me daarna exact te vertellen welke aankopen ik de afgelopen drie maanden gedaan heb. Tot mijn verbazing heb ik 63 plastictasjes gekocht. Drieënzestig! Dat zijn er zo’n vijf per week. Iedere keer dat ik aan de kassa sta om af te rekenen, heb ik uit pure laksheid weer geen eigen tasje bij me.

Tijd om daar verandering in te brengen, besloot ik. Door een week lang geen plastic te gebruiken moest ik de waarde ervan weer leren kennen. Maar na de eerste dag voerde ik al een versoepelende regel in: alles van plastic dat ik al in huis heb mag ik gewoon gebruiken. Er mag alleen geen nieuw plastic bij. Ik kon het mijn collega s immers niet aandoen om met ongepoetste tanden (tandenborstel: plastic, tandpasta: verpakt in plastic), ongedouched (douchegel: verpakt in plastic) en chagrijnig vanwege een gebrek aan koffie (deksel koffieblik: plastic) op kantoor te verschijnen.

De eerste drie dagen verliepen prima. Behalve bij de lunchpauze, tijdens welke ik verdoemd was tot een kom soep of iets vettigs van de frituurbar, merkte ik nauwelijks iets van mijn plasticdieet. Pas bij het uitknijpen van het allerlaatste restje tandpasta, werd het spannend. Op de vierde dag knipte ik de tube aan het uiteinde open – een truc die ik tijdens mijn studentenleven vaker heb moeten toepassen. Het resultaat: een dag extra tandpasta. Voor even was ik gered.

De dagen die volgden waren een regelrechte ramp. Biologische tandpastablokjes uit een kartonnendoosje voldoen weliswaar aan de voorwaarden van de week, maar niet aan de eisen van wat tandpasta zou moeten zijn. Boodschappen doen in de supermarkt is simpelweg onmogelijk. Zelfs in de glazen appelsapflessen heeft de fabrikant nog een restje plastic weten te proppen: kijk maar eens in de dop.

Toen uiteindelijk het rode monster op dag 6 haar maandelijkse bezoek aflegde, besloot ik me weer onder te dompelen in de wereld van plasticgebruikers. In karton verpakte biologische tampons klinken toch minder lekker dan biologische aardappelen.

// A week without plastic
‘No, she can’t have plastic!’ My collegue yells as if I’ve an allegy for the thing. It sounds like: ‘No, she can’t have any seeds or nuts! Her tongue might swell and she won’t be able to breath and she’s die a painful death’. Or the commonly known among muslims: ‘No, she can’t have pig!’

We’re trying to decide on where to lunch. The bar with the good coffee is a no-go, because they wrap all their sandwiches in plastic foil and this week I’m trying not to use plastic. At all.

Avoiding plastic; it sounds like an impossible task. We’ve become so used to the thing that we rarely reflect on our dependence on it. And what a massive consumers we are.
Recently I filled out my AH Bonus Card Number into my Appie Ap. The iPhone application then told me exactly what I had purchased the past three months. And to my surprise I bought 63 plastic bags. Sixty-three! That’s about five per week. Every time I’m at the counter, I find myself not carrying my own bag. Out of sheer laziness.

Time for change, I decided. By not using plastic for a week, I would refind its’ value. But soon after the first day I already put in a new rule: I’m not allowed to buy new plastic, but whatever plastic I already have at home, I may still use. I couldn’t make my colleagues suffer the smell of unbrushed teeth (toothpaste tube: plastic), or unshowered me (shower gel: plastic), or make my colleagues deal with cranky me due to lack of coffee (coffee can lid: plastic).

The first three days I was fine. Except at lunchtime at which I was forced to a bowl of soup and something fried, I hardly noticed my plastic diet. It didn’t get exciting until the fourth day when I had to squeeze the last itsy bit of toothpaste out of the tube. The day after I cut off the end of the tube – a trick I learnt when I was in college. The result: one more day of toothpaste. I was saved for a little while.

The days that followed were an utter disaster. Biologically made toothpaste out of a cardboard box did measure up to this weeks conditions, but they definitely don’t measure up to the conditions of what can be described as actual toothpaste. Grocery shopping in the supermarket is undoable. They even managed to put in a bit of plastic in the glass bottles of organic apple juice; just take a look inside the lid.

When on the sixth day the red monster decided it was time for her monthly visit, I decided to give it up and get back to the ‘normal’ world of plastic abusers. Cardboard covered biological tampons just don’t sound yummie.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *