longenbloemen

Donor zijn, je voelt er niets van // Be a donor, you won’t feel a thing

longenbloemenHet is weer zover: het is donorweek.

Ieder jaar worden we er met behulp van legio BN-ers op gewezen dat het onze burgerplicht is om een donorcodicil in te vullen. Het liefst natuurlijk een ‘ja! Ik ben donor, pluk me maar kaal na mijn dood’, maar een ‘nee, doe maar niet’ is ook goed. Zolang we maar een keuze maken zodat na ons overlijden de dokters snel weten wat te doen.

Al jaren voer ik thuis de discussie over of donorschap volgens de islam is toegestaan, of niet. In Marokko werd hier niet over gesproken en ook in Nederland werd het onderwerp stilzwijgend genegeerd. Als je er niet over praat, dan is het er niet. Dat idee. Bovendien wordt een overleden persoon in mijn moederland zo ontzettend snel begraven dat het lichaam waarschijnlijk al lang en breed onder de grond ligt, voordat je überhaupt het woord ‘donor’ kunt zeggen. Maar met kinderen die opgroeien in een land waar de discussie over donorschap hevig woedt, konden mijn ouders er uiteindelijk niet meer onderuit. De kwestie werd onderzocht, maar een eenduidig antwoord bleef uit. Niemand weet precies hoe het zit.

Toch besloot ik op negentienjarige leeftijd dat ik het wel best vond, gesteund door een imam die mij vertelde zelf ook een codicil te hebben. In een column op de jongerenwebsite Spunk schreef ik in 2005 “Allah krijgt mijn geest, maar mijn lichaam gaat naar de mensen die het echt nodig hebben”. Inmiddels heeft iedereen in mijn omgeving zich daar bij neergelegd en zijn mijn organen geen issue meer. Na mijn dood zijn ze van een ander.

Van mijn ouders verwachtte ik toen ik het onderwerp voor het eerst ter sprake bracht veel weerstand en die kreeg ik ook. We voerden discussies over het ‘voor wat hoort wat’-systeem en wat het zou betekenen als één van hun kinderen in een noodlottige situatie terecht zou komen en hierdoor geen recht zou hebben op een donor. En wat het voor de wereld zou betekenen als je wel een donororgaan mag krijgen, maar het niet mag geven – het bizarre credo waar mijn moeder heilig in gelooft – voor iedereen zou gelden. Dan zijn we snel uitgesproken.

Nu zal ik nooit pleiten voor een systeem waarbij iemand die een ‘ja’ heeft aangekruist op zijn of haar codicil voorrang krijgt op iemand die een ‘nee’ heeft aangekruist. Simpelweg omdat ik vind dat iedereen evenveel recht op (over-)leven heeft. Wie je ook bent, wat je overtuiging ook is. De overtreffende trap van dit idee, dat het geven en nemen is en anders krijg je lekker helemaal niets, vind ik zo mogelijk nog luguberder. Het is gemeen en inhumaan om een hulpbehoevende niet te helpen en aan zijn lot over te laten. De dood dus.

Evenzo vind ik het dus gemeen en inhumaan dat niet-donoren hulpbehoevenden aan hun lot overlaten.

Soms zou ik mensen in mijn omgeving, die geen donor zijn of uit luiheid hun codicil niet hebben ingevuld, flink heen en weer willen schudden en tegen ze willen roepen dat ze niet zo egoïstisch moeten zijn. Donor zijn, je voelt er na je dood niets van. Wat weerhoudt je er nog van?

Als je nergens in gelooft is het pure egoïsme om niet het ja-hokje aan te kruisen. Waar ben je bang voor?

Als je in God, Allah, Jahweh of een ander Almachtig Opperwezen gelooft: als jouw big boss boos wordt omdat je onbaatzuchtig je medemens wil helpen, dan zou ik snel de catalogus doornemen en een andere big boss uitzoeken, want dat is natuurlijk onzin. Leef en laat leven.

// Be a donor, you won’t feel a thing
It’s that time again; it’s donor week. Every year numerous celebrities point out to us that it’s our civic duty to fill in a donor card. Ideally we’d all tick the ‘yes I’m a donor, take all after I’m dead’-box, but a ‘no, please don’t’-box is okay too. As long as we make a choice so doctors know what to do when we die.

At home I’ve been debating the issue whether Islam is okay with donors or not. It was never an issue in Morocco and here in the Netherlands nobody spoke of it either. The ignored the question as if that would make it disappear. Moreover, a deceased muslim is buried so quickly, before the word ‘donor’ is spoken of, the body’s probably already underground. But having children growing up in a country where the debate on donors is vivid, my parents eventually had to give in. They decided to investigate the matter, but couldn’t come up with a clear answer.

At age nineteen I decided to stop caring about whether my religion said it was okay or not, supported by one imam who once told me he himself is a donor. By now everyone knows and my organs are no longer an issue. After my death they will belong to someone else.
I expected a lot of resistance from my parents when I brought up the topic, and I got it. We had discussions on systems in which only organ donors would receive organs (give and take), and what it would mean if one of their children would ever end up in the terrible situations in which it would need a donor. And what if it wouldn’t be entitled to an organ, because it itself wasn’t listed as a donor? What kind of crazy world would we live in, if it would be okay to receive organs to save your own live, but in which giving them up would be forbidden – this bizarre creed is my moms holy believe – ? We’d be done pretty easily.

Now I would never advocate a system in which someone who has ticked the ‘yes’ box is prioritized over someone who said no, because I think everyone has an equal right to life. Whoever you are, whatever your belief is. The superlative of this idea, the give and take system, is even crueler. It’s inhumane to not help the needy and leave them to die.
Similarly I think it’s inhumane to that non-donors leave those who depend on us to their fate.

Sometimes I want to shake my friends up who aren’t a donor, or who haven’t filled out their codicil, out plain of laziness. I’d like to shake ‘em up and shout at them that it’s not okay to be this selfish. What’s keeping them? It’s not like you’ll feel anything once you’ve died.

To those who don’t believe in God: what are you afraid of?  This is pure selfishness. To whoever believes in God, Allah, Jahweh or some other supreme Being: if your big boss gets pissed off because you tried to help out another being, I’d check the catalogue and find another big boss, because that’s plain bullshit. Live and let live.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *